Death in Venice

فیلم زیبایی بود البته نه از نظر بصری بلکه از نظر مفهومی.زیبایی زیاد بعضی انسان ها سایر افراد را آشفته و و سرگردان می کند البته به نوع شخصیت فرد هم بستگی دارد . این وابستگی انسان را خفیف ذلیل و در انتها به کام مرگ فرو می برد. در کنارش زیبا ترین آثار این فرد زمانی بود که دلسوخته بود و متحیر.البته عشق کارش سوختن هست و این سوختن برای دیگران جلوه ای زیبا دارد درحالیکه شخص خودش در حال اضمحلال است.عجب دنیایی است. وابستگی به انسان ، همه ی دستاورد های انسان و همچنین پیشرفت های علمی و حرفه ای را از بین می برد.البته گوستاو همسر و فرزندش را ازدست داده بوده و احتمالا این فقدان عشق یا داغ منجر به آسیب های روانی برای او شده است.در مجموع اگر ندیدید نبینید برید پی زندگیتون ماهم دوساعت علاف بودیم.خدانگهدار